به رسم منتظران به وقت انتظار / هادی جمشیدی

نگاه ما به موضوع انتظار ایستا نیست.انتظار از سرناچاری… شکی در این نیست که انتظار با خود ماجراهای تلخی از دلهره و استیصال ، آوارگی و هزار و یک درد بی درمان بهمراه دارد؛ ولی منتظران واقعی از انتظاری صحبت به میان می آورند که رسم آن پویایی است.

حرکت نشانه پویایی جاده انتظار است.اشتیاق و علاقه منتظر برای رسیدن به مقصد وصف ناشدنی است. بغیر طی طریق و رعایت آداب ، این انتظار به پایان نخواهد رسید. برخی دوست دارند حالت انتظار را فرار از واقعیت گرانبار با مشقت های فراوان بسمت وعده های داده شده به محرومان در نظر بگیرند. این، نوعی خیالبافی یا نوعی گریز از دامن واقعیت به آغوش تخیل است . بی شک اتفاق ظهور بستر مناسب می طلبد و این حرکت دسته جمعی انسانهاست برای طلب سعادت که می تواند آشکار و نهان اتفاق بیافتد.

در موضوع انتظار بی گمان ، غریق یارای آن ندارد که زمان رسیدن گروه نجات را تعیین کند، ولی برای ادامه حیات ، امید و مقاومت به زنده ماندنش بسیار کمک خواهد کرد. در نوع دیگری از انتظار هم فرصتی برای منتظران فراهم می شود که بابت بهبودی وضع موجود متصور است ، رفع بیماری، اجرای طرحی عمرانی یا علمی یا تجاری یا پیروزی بر دشمن و رهایی از فقر . همه این ها ریشه در انتظار دارند وامر سرعت بخشیدن یا تاخیر انداختن آن ها به دست خود انسان است ؛ اینجاست که مفهوم قدرت واختیار انسان در تحقق آنچه که انتظارش را می کشد، شتاب ورزیدن یا درنگ وسستی روا داشتن ،شکلی دیگر به خود می گیرد.

بی گمان امید در جان انسان این قدرت را به وی می دهد تا پرده حال را بدرد وآینده را ببیند. او را در ادامه پایداری ومقاومت در مقابل سقوط واضمحلال تا رسیدن نیروهای کمکی توانمند می سازد، ومادام که چراغ امید به رسیدن کمک در دل وجان انسان ندرخشد، مقاومتی نخواهد داشت.

آنقدر از این مقاومت امیدوارانه صحبت به میان آمده است که گویا رسیدن به مقصد انتظار را برایمان سخت کرده است. اکنون این واژه سهل و ممتنع را باید به اهل آن سپرد تا تاویل و تفسیر کنند و از پس آن مفهوم ساده ای را برایمان رسم سازند .

براستی رسم منتظران حقیقی چگونه است و آنان به کدام سبک زندگی خود را به صاحب انتظار رسانده اند؟ علمای بنام و بزرگ روزگار ما هیچگاه نخواسته اند از باب مسایل منتظر و انتظار ما را به فراسوی خوابها و اتفاقات عجیب و ریاضت های آنچنانی پیوند دهند. هر چند در این راه هر نشانه ای مغتنم است ولی والاترین و بهترین نشانه کدام است؟

بی ربط نیست این جمله کوتاه از عالم بزرگوار آیت الله بهجت را یادآور شویم ، ایشان برای زندگی پویا نسخه ای دم دستی داشتند که توجه به آن زیستن در عصر انتظار را هم آسان می کند و شاید مدت انتظار را کوتاهتر ،جمله کوتاه و پر مغز «به هر آنچه می دانید عمل کنید!» با پشتوانه روایی « مَن عَمِلَ بِما یَعلَمُ وَرَّثَهُ اللَّهُ عِلمَ ما لَم یَعلَم » هر که به آنچه مى داند ، عمل کند ، خداوند ، دانش آنچه را نمى داند ، به او ارزانى مى دارد .

برای زیستن امیدوارانه و به تعبیری زندگی منطبق بر سبک زندگی مهدوی باید دانسته هامان را به قول امروزی ها اجرایی کنیم و به محک تجربه امتحان نماییم. این ذخیره در وجود تک تک منتظران اتفاق بزرگی را رقم می زند و برای منتظران امیدوار و پرنشاط در روزگاران سخت بسیار به کار میآید و شاید با همین داشته های دم دستی از قبیل اینکه نباید دروغ گفت که منشا هر شری است و محکم با ربا برخورد کرد چرا که مستقیما جنگ و محاربه با خداست و هزار و یک دانسته و ندانسته ای که درد بی درمان ما و جامعه ما می تواند باشد ، بایستی فکری اساسی و جدی برای اصلاح امورات داشت.

اگر از حال هم بی خبریم و اگر توانایی دستگیری و یاری دلی را داریم این تکلیفی است برای باخبر بودن و مهربانی کردن و اگر در اصلاح خود هنوز درمانده ایم و از بایدهای انتظار به هست های موجود اکتفا کرده ایم با این دستور العمل نبایستی دور تر رفت به هر آنچه داریم و می دانیم باید عمل کرد چرا که هنوز چاره ای هست و امیدی …

*** هادی جمشیدی / مدیرمسئول

ارسال نظر